به سایت شهروند بیرجندی خوش آمدید.

پَرِنه دل مو کشید که بِرَوُم تا دَهَنه

                                                خود رفیقون خو کُنُم رابطه یِ خور حَسَنه

دل مو  بُر مردم سَخلو کِش کوه تنگ شده بو

                                                 بُر گلون لَاله و بُر بلبل شیرین سُخَنه

بر درختون بَنه بُر شَرشَرِ اَو بُر لَاخو

                                                 بُر پُدینان بَرِ جو بُر گُل نازک بَدَنه

 بر رَمه ی بَرّه و بُزغاله و بُر بویِ بهار

                                                  بُر حسینا که میون کوه و کمر نَی مِزَنه   

  دمِ ده بُرّ زن و بچه یِ هُنشسته بُدَن 

                                                  سَیل مِکردند که چه جور خَاله بگُم تو مِتَنَه

فَاطمه خود رَقیه سِر کُلِ او جومه مشست

                                                   گُله داشت از پسرون شهری لاتِ و چَپَنه

مَرِضا بُرخو مخوند گوشه یِ پَاتو چَوُشی

                                                     وَامِدوخت گیوه یِ وَاکنده بسوزن تَمَنه

این بود گزیده ای از اشعار شاعر محمد حسن معاضدی با آرزوی اینکه به زودی کتاب این شاعر بیرجندی به چاپ برسد تا مثل جام زرینی در کتابخانه منزلمان بدرخشد .